Za dużo przeklinam.
Mam nabytą dysleksję.
Źle się odżywiam.
Zawsze się spóźniam.
Nie umiem zadbać o własne zdrowie oraz interesy.
Bywam złośliwa, wredna i bezczelna.
Chodzę z głową w chmurach.
Strzelam fochy, obrażam się.
Słucham beznadziejnej muzyki.
Za szybko wyciągam wnioski, wydaję osądy, podejmuję decyzje.
Za często zmieniam zdanie.
Za dużo myślę o bzdurach, a za mało o rzeczach praktycznych.
Mam kompleks z powodu niskiego wzrostu.
Nigdzie nie zagrzeje miejsca na dłużej.
Olewam najbliższe mi osoby.
Właściwie to wszystko sobie olewam.
Nie potrafię przyznać się do swoich błędów ani słabości.
Jestem egoistką (cwaną egoistką) i hipokrytką.
Poza tym jestem nieżyciowa, nieodpowiedzialna, oziębła, egocentryczna, zbyt swobodna, zbyt sztywna, leniwa, niepoważna, zapominalska, dziecinna oraz upierdliwa.
I zbyt cicha, nieasertywna, nieśmiała, nudna.
Nie można mi zaufać ani na mnie liczyć.
Bo jestem zakłamana.
Robię z siebie ofiarę.
Marnuję czas na głupoty.
Wydaję za dużo pieniędzy - również na głupoty.
Łamię wiele zasad.
Czasami zachowuję się irracjonalnie.
Nie lubię naginać się do kogoś, a nawet nie potrafię.
W ogóle jestem niefajna.
Jak będę duża i będę mężczyzną, zostanę pisarzem i polecę do Afryki. (c)



część to szczera prawda, część to autoironia, część to całkowite przeciwieństwo mnie. niektórzy znajdą analogię do "Portretu kobiecego" Szymborskiej, który to przeczytałam już po popełnieniu powyższego (; uprzejmie proszę nie kopiować ani opisu, ani pomysłu, bo Bozia was pokaże (;